|
تدوین و اعتباریابی بسته آموزش مهارتهای خودتعیین گری و ارزیابی اثربخشی آن بر سرمایه روانشناختی دانشجویان مبتلا به دیابت نوع 2
|
مهسا حاجی حسینی مسگر1    ، فریبرز درتاج*2 ، فاطمه قائمی3 ، رضا قربان جهرمی4 ، ابوطالب سعادتی شامیر4 |
1- دانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی، گروه روانشناسی تربیتی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.، دانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی، گروه روانشناسی تربیتی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2- استاد، گروه روانشناسی تربیتی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران، استاد، گروه روانشناسی تربیتی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران ، dortaj@atu.ac.ir
3- دانشیار گروه مدیریت بیماری ها و پیوند اعضا، معاونت درمان، وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، دانشیار گروه مدیریت بیماری ها و پیوند اعضا، معاونت درمان، وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی
4- استادیار گروه روانشناسی تربیتی و شخصیت، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.، استادیار گروه روانشناسی تربیتی و شخصیت، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. |
|
|
چکیده: (42 مشاهده) |
زمینه و هدف: دیابت نوع ۲ با تضعیف انگیزش میتواند سلامت روان دانشجویان را تحت تأثیر قرار دهد؛ لذا هدف پژوهش تدوین و اعتباریابی بسته آموزش مهارتهای خودتعیینگری و تعیین اثربخشی آن بر سرمایه روانشناختی دانشجویان مبتلا به دیابت نوع ۲ بود.
روش بررسی: پژوهش حاضر از نظر رویکرد، پژوهشی آمیخته (کیفی-کمی) از نوع اکتشافی-تبیینی بود در مرحله کیفی، بسته آموزش مهارتهای خودتعیینگری ویژه دانشجویان مبتلا به دیابت نوع ۲ تدوین شد. پس از تأیید روایی محتوایی و اعتبار بسته، نسخه نهایی شامل ۱۲ جلسه ۹۰ دقیقهای آماده شد. در مرحله کمی، اثربخشی بسته بر سرمایه روانشناختی با طرح نیمهآزمایشی پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری دوماهه با گروه کنترل بررسی شد. نمونهگیری بهصورت هدفمند انجام شد و 40 دانشجو پس از احراز ملاکهای ورود، در دو گروه آزمایش و کنترل جایدهی شدند. ابزار جمعآوری دادهها پرسشنامه سرمایه روانشناختی Luthans (2007) بود. تحلیل دادهها با آزمون واریانس با اندازهگیری مکرر در نرمافزار SPSS-26 انجام شد.
یافتهها: نتایج نشان داد که میانگین، سرمایه روانشناختی در گروه آزمایش از پیشآزمون به پسآزمون افزایش معناداری داشته و این افزایش در دوره پیگیری نیز حفظ شده است. اثر اصلی زمان معنادار بود (F(2,96)=14.82، P<0.001، η²=0.27) و اثر متقابل زمان×گروه نیز معنادار گزارش شد (F(2,96)=17.45، P<0.001، η²=0.27)؛ در حالی که در گروه کنترل تغییر معناداری مشاهده نشد. همچنین روایی محتوایی بسته آموزشی مطلوب بود؛ بهگونهای که مقادیر CVR جلسات بین 81/0 تا 90/0 و میانگین CVI برابر با 90/0 بهدست آمد که بیانگر روایی صوری و محتوایی مناسب بسته آموزشی بود.
نتیجهگیری: آموزش مبتنی بر نظریه خودتعیینگری به بهبود معنادار سرمایه روانشناختی دانشجویان مبتلا به دیابت نوع ۲ منجر شد و پایداری نسبی این اثرات تا مرحله پیگیری حفظ گردید. این رویکرد میتواند در ارتقای منابع روانشناختی و سازگاری تحصیلی دانشجویان دارای بیماری مزمن مورد استفاده قرار گیرد.
|
|
| واژههای کلیدی: دیابت نوع ۲، مهارتهای خودتعیینگری، سرمایه روانشناختی، مداخله آموزشی، دانشجویان |
|
|
|
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
تخصصي
دریافت: 1404/9/10 | پذیرش: 1404/9/11
|
|
|
|
|
|
|
| ارسال پیام به نویسنده مسئول |
|
|
|
| ارسال نظر درباره این مقاله |
|
|
|
.gif){kind=logo}
